“Goodbye yellow brick road” van Elton John is niet echt de eerste LP waar je aan denkt bij het horen van Billie Ray Martin´s “white soul” stemgeluid. Toch was dit de eerste plaat die ze kocht. “Daniel” is nog steeds haar favoriete nummer. Nadat Billie Ray Martin verscheen als vocalist van S´Xpress met hun opvolger van “Theme”, “Hey music lover!” verraste de  Italiaans-Engelse-Duitse formatie Electribe 101 eind 1990 vriend en vijand met een twelve inch (die eerst bootleg verscheen) die menige underground club onderdompelde in een semi-oriëntaalse, mysterieuze en nostalgische sfeer. Een zware, smachtende stem zong triest “And with the light shining down on you you sure look tragic too...” Een remix van oom Frankie Knuckles later en “Talking with myself” werd herboren als  club classic . Julian Jonah, die zijn “Jealousy & Lies” single genadeloos gesampled zag moet stilletjes op de dansvloer moeten hebben staan grienen. Verder dan een clubhit kwam Electribe 101 niet. De eerste CD “Electribal Memories“ was te grillig en eigengereid om erg succesvol te worden ook al stond er een vage cover op van “Inside out” van Odyssey.  De platenmaatschappij liet Electribe 101 vervolgens vallen als een baksteen maar Billie gaf niet op!
Na een jaar besloot Mrs Ray Martin  solo te gaan. Haar  comeback was zeker niet teleurstellend of saai. Het DJ-duo Spooky schakelde Billie in voor een electro-cover van “Persuasion”  een new wave-klassieker door Throbbing Gristle, een zeer extreme formatie die op de helft van de jaren zeventig een dubieuze reputatie verwierf met live performances waarbij het gebruik van  bloed, glas en scheermesjes niet geschuwd werd. Billie deed haar Marlène-Dietrich-op-een-Rave-ding, en met succes. “Four Ambient Tales” verscheen in 1994. Een exquise selectie aan melancholieke dance, met een sinistere ondertoon. Als Berlijnse cabaretzangeres stond ze op de cover van haar 1995-productie “Your loving arms” . Bijna elk nummer op de CD was door Billie zelf geschreven. Een deel dance, een deel bijna northern soul van kwaliteit. “Ik heb hier zo hard voor gewerkt. Een explosie, zo voelt het. Ik wilde meer Phil Spector-ness” . Junior Vasquez roerde wat in zijn magische ketel en een stoere homo-remix maakte het titelnummer tot een megahit.  Billie trad op in een aantal clubs en werd binnengehaald als nieuwe (blanke) dance diva door de gayscene.  Van de royalties reisde ze voor lange tijd naar Memphis, om haar CD “18 carat garbage” op te nemen. Drie jaar lang deed ze pogingen souldiva´s Ann Peebles en Carla Thomas in te schakelen om op het titelnummer gast-vocals te doen, en het is haar gelukt. Haar fascinatie voor Al Green is duidelijk op deze plaat te horen. Ook al is het een cliché, de derde cd van een zanger of zangeres wordt vaak het “volwassen” album genoemd.  De cd was eerst alleen via haar website te verkrijgen en al gauw – weliswaar binnen haar eigen kring van bewonderaars - was het een groot succes. Onlangs verscheen “Honey” in Amerika op het Nervous label.  Hot Skate 3000 is het huidige pseudoniem, waarvoor ze weer samenwerkt met Mark Moore van S’ Xpress maakt. Haar volgende single heet “Dead Again”, over de laatste gedachtegang van Elvis voordat hij stierf… hou Billie dus in de gaten want ook al is ze een souldiva,  ondergewaardeerd is ze wel!