deel 2

Stemoefeningen

Om zes uur lagen Alexei en Bibi uitgeput op de bank, en het kleine operamonster zat in kleermakerszit voor de tweede keer naar “De Kleine Zeemeermin” te kijken, aan haar linkerhand  een hartvormige doos met Fruits de Mer-bonbons, aan haar rechterhand een enorme schaal vol met wokkels. Magenta kende die niet, wokkels. Alexei probeerde aardig te zijn en Magenta te leren hoe je “wokkels” uit moet spreken maar ze had haar neus opgehaald en een lege schaal opgehouden, een teken dat deze direct gevuld diende te worden. “Ik kan niet meer, Bib,” fluisterde Alexei. “Wat heb je in huis gehaald?” Bibi strekte haar benen en stak een sigaret op. “WE in huis gehaald, bedoel je. Jij en ik. Als je het niet heel erg vindt, laat ik je even alleen met Magenta want ik ga een borrel halen met Jenny en Shalimar...” Alexei gromde en keek vol afschuw naar het hoopje zangtalent dat schransend en smakkend voor de TV zat. “O ja, o ja? En waar gaat mevrouw heen, mag ik dat misschien weten?” Bibi grinnikte en stond op, terwijl ze richting badkamer liep. “Ladies night, schat. No worries. Ben rond vier uur thuis.” “Vier uur??” Alexei sprong op en bleef stokstijf staan toen hij Magenta hoorde sissen “Ssssst!”

Na een uur kwam Bibi tevoorschijn, een betoverende jetset zebra in een Dolce e Gabbana niemendalletje met 10 centimeter hoge stiletto´s aan haar parmantige voetjes. Alexei voelde de Russische man in hem omhoog borrelen en greep haar beet. “Hee! We zijn hier niet op de poesta, edakratoe” Alexei kreunde en beet in Bibi´s nek. Als ze Russisch sprak werd hij helemaal heet. “Drink maar een glas Absolut, dat is bijna hetzelfde,” zei Bibi nuffig en voordat hij kon zeggen “Perestroijka” was ze verdwenen. Magenta draaide zich om en lachte duivels naar hem. “More!” commandeerde ze en ze hield de lege schaal omhoog. Alexei lachte onverschillig en liep naar de keuken. “Ze zijn op, schat, sorry,” zei hij en kwam terug met de lege zak paprikawokkels als bewijs.

“Che? No capisco”. “Oh, begrijp je het niet,schat?” Magenta begon een vreemde verandering te vertonen in haar huidkleur. Eerst werd ze roze, langzaam purper en volledig magenta tenslotte. Toen liet ze het meest indrukwekkende oorverdovende geluid horen uit haar proppige lijfje wat Alexei ooit gehoord had. Door de impact van haar akoestiek werd hij bijna achterovergeduwd. Nog net kon hij zich vastklampen aan de rand van de tafel. “VOGLIO!” brulde Magenta, en even was Alexei bang dat ze uit elkaar zou knappen en er een lieflijk gedeelte van haar ingewanden in zijn gezicht zou belanden. Trillend spoedde hij zich naar keuken en leegde alle zakken zoutjes die hij kon vinden in de schaal. “Grazie,” fluisterde Magenta vervolgens en gaf hem zelfs een kusje op zijn wang! Op de dichtstbijzijnde stoel nam hij plaats,  nog hijgend en steunend onder de indruk van het overweldigende bereik van Magenta´s stem. Wat een misthoorn, dat kind, niet te kort!

De volgende dag om 8 uur s ochtends begon Magenta met stemoefeningen. “Laaaaaaa laaaaaaa,” en Alexei at een toast met marmelade en dronk een glas jus d ´orange terwijl Bibi met het kussen op haar hoofd probeerde te slapen. “Mooi kan ze zingen hé, Bib?” Bibi liet zich niet zien. Het was nogal laat geworden en ze was ergens bij een rijke hippie op de Oudezijds Achterburgwal geëindigd met  iets teveel chemisch snoepgoed in haar bio-systeem dan de bedoeling was. Na twee uur stopte Magenta en stond ze pontificaal in de deuropening van hun slaapkamer. Ze liet een keiharde boer, die het bed deed trillen en Bibi kneep angstvallig in haar hoofdkussen.